بازمکانی

خسته نیستم، اما سرحال و انرژیک هم نه... هنوز در بازمکانی، خودم را پیدا نکرده ام، گاهی انگار آدمِ سختی می شوم.

می روم، می آیم و هجوم افکار، حافظه ی کوتاه مدتم را به شدت مختل می کند. بدتر از ماهی قرمز حتی، انگار در حرکت، در ایستایی، تنم باشد اما یاد و ذهن و روحم نه...

دیروز سر کلاس، هر جمله ی استاد را همان چندثانیه بعد فراموش می کردم، چهره ی آدم ها معنی نداشت، چیزی معنی نداشت، معنیِ چه؟!