پشت و پناهِ خودم

با این همه، من خوشحال خواهم بود. بازوهای اضافه روی تنم می رویانم و پشتگرمی خودم می شوم. من از رسالت انسان بودن، فاصله نمی گیرم، به آدم ها عشق می ورزم، به لبخند و صلح، به آرامشی میان حضورِ روشن خدا در سیّالِ بودن، عشق می ورزم.

آینده همین حالای من است، به خالی بودن، به کم آوردن حرامش نمی کنم، خیلی قوی هستم و زورم به هزار دیوِ چندسرِ غصه می رسد، تا زنده ام تلاش و محبت و ایمان به خوبی را ترک نمی کنم.

من خوشبخت ترین انسانِ لحظه ام هستم.