لایموتها

به لبخند و سپاس میسپُرم زخمهای سرگشاده را؛ تنم کبود است و جای فریادهای از عمق جان در سینهام درد میکند. مسیح نیستم، رنج هم لذّتم نیست، به هر وسیله راهِ نفس کشیدن باز میکنم. من «در ریگِ روانم»، لبخندهای برنامهریزی شده، قوتِ لایموتاند. سینوسِ رنج و شادیام موجهای شادی کوتاه و غمِ بلند دارد، بلافاصله.