آنها

میروند، میآیند، مرده و زنده توی پنج دریِ هرچه غیر از خودت، یا شاید آن «همه» خودت، راه میروند. هندوانه میخوردند، به هم لنگه کفش پرت میکنند و از خنده ریسه میروند، دو دو تا چهارتا میکنند برای دخل و خرج و نان شبشان، قرار و مدار میگذارند، یادشان میرود، یاد هم میافتند، توی دلشان خالی میشود، به ساعتهایشان زُل میزنند، و توی هرحالی هستند، خانههایشان همان شکلیست.